Bus on i Ferruccio Busoni (1866—1924) należał do najważniejszych postaci swego czasu; uro­dzony w Empoli koło Florencji, przejawiał bardzo wcześnie wielki talent muzyczny. W ósmym roku życia debiutował jako pianista (mając lat zaledwie piętnaście, został członkiem Accademia Filarmonica w Bolonii). Po kilku latach zdobył w Europie sławę znakomitego wirtuoza. Rozwojowi talentu odtwórczego towarzyszyła bardzo owocna praca kompozytorska. Pisał muzykę formalnie tradycyjną, romantyczną w wyrazie, ale klasyczną w formie (określenie Busoniego: „młody klasycyzm"). Sonatiny skom­ponowane w okresie 1910—1919 zapowiadają swoją fakturą nowego typu klasycyzm, który miał wszechwładnie zapanować w muzyce europejskiej i potem obu Ameryk jako neoklasycyzm. Z dorobku twórczego Busoniego niewiele przetrwało. Oprócz dwu znanych kompozycji Fantasia contrappuntistica na fortepian (1910) i Indianische Fantasie na fortepian i orkiestrę (1915) należy jeszcze wymienić Koncert skrzypcowy, Concertino na klarnet i małą orkiestrę, Elegie fortepianowe, 5 sonatili fortepianowych i opery: Arlecchino, J urandot i Doktor Faust (dokończona przez Jarnacha). Ważnym dziełem Busoniego jest niewielka książka Entwurf einer neuen Àsthetik der ionkunsi (1907), w któ/ej omawia możliwości nowej muzyki.