Muzyka szwedzka stanowi bodaj najsilniejszy ośrodek nowej muzyki Europy Północ­nej. Jej współczesnym klasykiem jest Hilding Rosenberg (ur. 1892), twórca o olbrzy­mim dorobku kompozytorskim, piszący zresztą w stylu umiarkowanym. Do jego najlepszych dzieł zaliczyć trzeba: 8 symfonii, koncerty skrzypcowe, wiolonczelowe i balety (m. in. Salome). Jest też autorem muzyki kameralnej (12 kwartetów smyczko­wych), kantat i oratoriów. Karl-Birger Blomdahl (1916—1968), w swoim czasie może najbardziej znany w świecie kompozytor szwedzki, był autorem baletów, oper i symfonii. Studiował u tegoż H. Rosenberga, a w latach 1946—1947 we Francji i Włoszech. Należał do „Grupy poniedziałku", której celem było odnowienie muzyki szwedzkiej po II wojnie światowej; był też inicjatorem założenia w Sztokholmie studia muzyki elektronicznej. Swój talent kompozytorski Blomdahl ujawnił najpierw w mu­zyce kameralnej. Po wojnie uzyskał szybko rozgłos jako kompozytor muzyki sceni­cznej i wokalnej, m. in. baletu Sisyfos, kantaty Wsali luster (I speglarnas sal). Pierwsze kompozycje Blomdahla wykazują wpływ P. Hindemitha. Później zaznaczył się w jego twórczości wpływ dodekafonii (IIISymfonia „Facetter", 1951). Z czasem pojawiają się zainteresowania dla nowych kategorii brzmieniowych (opera Herr von Hancken) i muzyki elektronicznej (w Altisonans Blomdahl posłużył się śpiewem ptaków i sygna­łami satelitów), ale przeważa starannie wypracowany typ muzyki formalnie skoncen­trowanej i opartej na wybranym motywie. W dwuaktowej futurystycznej operze Aniara (1959) Blomdahl zastosował styl rozmyślnie uproszczony, daleki od radyka­lizmu.