Współczesna muzyka polska Od dwudziestu lat muzyka polska cieszy się w świecie rozgłosem, jakiego dotąd w tak szerokiej skali nie miała. Złożyło się na to wiele rzeczy: „Warszawska Jesień", teorety­czne przygotowanie do nowej muzyki, zainteresowanie kompozytorów nowymi tech­nikami, w tym również najstarszych twórców (typowy przykład: Bolesław Szabelski), działalność wydawnicza i pedagogiczna, ale przede wszystkim obecność nowych uta­lentowanych kompozytorów, którzy mogli się zmierzyć z wybitnymi twórcami obcy­mi. O najwybitniejszych twórcach polskich dowiadujemy się szczegółowo w dalszych, osobnych rozdziałach. Tu przytoczymy szereg nazwisk, które w rozwoju muzyki polskiej odgrywają równie ważną rolę. Są to czynni kompozytorzy dwu czy trzech pokoleń, różnice stylistyczne między pokoleniami nie są wszakże tak uderzające jak w muzyce innych krajów. Augustyn Bloch (ur. 1929) wybił się jako autor muzyki scenicznej (balety, opera-misterium) i dzieł koncertowych. Edward Bogusławski (ur. 1940) znany jest głównie jako autor dzieł orkiestrowych i opery kameralnej. Andrzej Dobrowolski (ur. 1921) pisze dzieła orkiestrowe i muzykę elektroniczną. Wojciech Kilar (ur. 1932) jest przede wszystkim autorem efektownych dziel orkiestrowych i muzyki filmowej. Andrzej Koszewski (ur. 1922) ujawnił swój talent w dziedzinie muzyki chóralnej, mało w Polsce uprawianej. Wybitnym twórcą jest Włodzimierz Kotoński (ur. 1925), autor utworów elektronicznych, konkretnych, kameralnych i orkiestrowych. Zygmunt Krauze (ur. 1938) jest nie tylko kierownikiem zespołu „Warsztat Muzyczny", ale i autorem oryginalnych dzieł orkiestrowych i kameralnych. Krzysztof Meyer (ur. 1943) dał się poznać jako autor muzyki symfonicznej i kameral­nej. Krystyna Moszumańska-Nazar (ur. 1924) jest autorką kompozycji kameralnych i wokalnych. Zygmunt Mycielski (ur. 1907) nie tylko komponuje, ale uprawia także krytykę i publicystykę muzyczną. Tadeusz Paciorkiewicz (ur. 1916) pisze muzykę sceniczną i instrumentalną. Piotr Perkowski (ur. 1901) stracił wiele swoich wcześniej­szych dzieł, które po II wojnie światowej bądź to zrekonstruował, bądź też napisał od nowa. Witold Rudziński (ur. 1913), znany również jako teoretyk i pisarz muzyczny, jest autorem dzieł ze wszystkich dziedzin muzyki, od oper do muzyki kameralnej. Zbigniew Rudziński (ur. 1935, nie związany pokrewieństwem z poprzednim) napisał szereg utworów orkiestrowych i kameralnych. Tomasz Sikorski (ur. 1939, syn wybit­nego pedagoga Kazimierza Sikorskiego) skomponował szereg dzieł orkiestrowych i kameralnych o odrębnym charakterze. Marek Stachowski (ur. 1936) pisze głównie muzykę orkiestrową i kameralną. Witold Szalonek (ur. 1927) poszukuje w swoich orkiestrowych i wokalno-instrumentalnych dziełach oryginalnych rozwiązań techni­cznych i stylistycznych. Zbigniew Turski (1908—1979), laureat nagrody olimpijskiej (złoty medal w konkursie kompozytorskim XIV Olimpiady, Londyn, 1948 — za // Symfonię) jest autorem dzieł scenicznych i orkiestrowych. Romuald Twardowski (ur. 1930) pisze głównie muzykę wokalną. Adam Walaciński (ur. 1928) znany jest jako autor muzyki kameralnej i filmowej. Zbigniew Wiszniewski (ur. 1922) jest autorem baletu i muzyki elektronicznej. Oczywiście lista ta jest niepełna, obok wyżej wymienio­nych na uwagę zasługują także inni twórcy, m. in. Zbigniew Bargielski. Zbigniew Bujarski. Leoncjusz Ciuciura, Jan Wincenty Hawel. Juliusz Łuciuk, Zbigniew Pen- herski, Piotr Warzecha, a z autorów muzyki konkretnej i elektronicznej Bohdan Ma­zurek i Eugeniusz Rudnik, działający w Studio Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie.