Oto epoka, która w muzyce obfitowała w przełomowe dokonania. Epoka krótka, trwająca zaledwie kilkadziesiąt lat; epoka wielkich klasyków wiedeńskich — Haydna, Mozarta i Beethovena, a także epoka symfonii, koncertu instrumentalnego, kwartetu i sonaty, a więc muzyki instrumen­talnej opartej niemal całkowicie na homofonii. Epoka przede wszystkim nowych form muzycznych, nowej muzycznej architektoniki, zasadzającej się na pracy tematycznej i szeregowaniu wiążących się z sobą motywów, dzięki czemu muzyka uzyskiwała bodaj po raz pierwszy w swych dziejach znamiona logicznego rozwoju formy. W historii są to czasy rewolucji, walki o równość społeczną, deklaracji praw człowieka, w filozofii — neohumanizmu, dochodzącego do głosu również w literaturze. Muzyka wioska ustępuje w tym okresie pierwszeństwa muzyce niemieckiej i tylko w dziedzinie opery muzyka wioska (a zwłaszcza szkoła neapolitańska) oraz muzyka francuska ( opéra comique ) idą własnymi drogami. Klasy­cyzm jednak opiera się na kultywowanej w Wiedniu z wielkim rozma­chem muzyce instrumentalnej, w której podstawą ujmowania formy staje się zasada wieloczęściowego cyklu sonatowego.