Muzyka japońska jako jedyna właściwie wśród azjatyckich bierze od lat udział w rozwoju muzyki światowej, głównie dzięki nawiązaniu do tradycji europejskiej, przy jednoczesnym zachowaniu elementów własnej tradycji, co stało się w pełni możliwe dopiero w nowej muzyce. Po II wojnie czołową postacią ówczesnej młodej generacji skupionej w grupie Jikken Kobo (Warsztat Eksperymentalny) był Toru Takemitsu. Grupa ta składała się z 14 kompozytorów, wykonawców, poetów, malarzy i inżynie­rów, którzy operowali różnymi środkami, tworząc bogate spektakle, niezależnie od podobnych spektakli tworzonych we Francji czy w Ameryce. Toru Takemitsu (ur. 1930) jest w kompozycji samoukiem. Używa tradycyjnych instrumentów japońskich, ale nie tworzy w duchu japońskim. Mimo to jego muzyka ma w sobie coś z syntezy muzyki zachodniej i japońskiej. Z jego dzieł najważniejsze są: Vocalismus A Ina taśmę (1956), Musie oflrees na orkiestrę ( 1961),7he Dorian Horizon na 17 instrumentów smyczkowych (1966) i Gémeaux na orkiestrę (1972). Z innych twórców japońskich na uwagę zasługują zwłaszcza: Toshiro Mayuzumi (ur. 1929, symfonia Nirvana). Makoto Moroi (ur. 1930), Yori-Aki Matsudaira(ur. 1931, syn kompozytora Yoritsune Matsu-dairy, autor łączący muzykę żywą. bezpośrednio wykonywaną, z muzyką nagraną, oraz Yuji Takahashi (ur. 1938), piszący muzykę na podstawie procedur przejmowa­nych z matematyki.