Kompozytor hiszpański Isaac Albéniz (1860—1909) studiował w konserwatorium brukselskim, przedtem jednak dał się poznać jako cudowne dziecko, kiedy mając lat 6, został uczniem A. F. Marmontela. Wiele podróżował jako pianista wirtuoz, grając własne utwory. Później osiadł w Paryżu na stałe. Napisał wiele dzieł fortepianowych, w których wyzyskiwał elementy katalońskiej muzyki ludowej. W licznych utworach zbliżał się do impresjonizmu muzycznego. Z dzieł jego na uwagę zasługuje cykl Cantos de España, nadto cykl España (ze znanym Tangiem), Suite española i Iberia, rapsodia Catalonia na fortepian i orkiestrę (1899); pisał też hiszpańskie zarzuele i opery (m. in. Pepita Jimenez, Enrico Clifford). Z dzieł nie ukończonych popularność zyskały: Azu­lejos (ukończył je Granados) i słynna Navarra (ukończona przez D. de Séveraca).