Za najwybitniejszego kompozytora duńskiego uchodzi znakomity symfonik Carl Nielsen (1865—1931), autor łacińskiego Hymnus amoris (który stał się wzorem dla dziel opartych na tekście łacińskim — Strawiński, Orff). Nielsen potrafił się przeciw­stawić obciążeniom romantyzmu niemieckiego, posługiwał się archaizującymi tona­cjami kościelnymi, był też odległy od aktualnych prądów w muzyce europejskiej. Działał jako pedagog i dyrygent w Kopenhadze. Jego ideałami byli Bach, Haendeł i Mozart, a wzorami klasycy muzyki duńskiej — Gade i Hartmann. W twórczości Nielsena widoczny jest też wpływ dawnej duńskiej pieśni ludowej. Nielsen napisał 6 symfonii, szereg koncertów instrumentalnych, 4 kwartety smyczkowe i 2 opery. Popularne stały się z czasem V i VI Symfonia oraz uwertura Helios.