Foerster, Suk i Novkk Czesi zawsze zadziwiali Europę swoją muzykalnością. Przy końcu XVIII wieku histo­ryk angielski Charles Burney podziwiał czeskie szkoły wiejskie, w których uczono małe dzieci muzyki, a zwłaszcza gry skrzypcowej. Mannheimczycy pochodzili przeważnie z Czech, wielu z nich zaczęło karierę muzyczną od gry skrzypcowej. Skrzypkiem (i pianistą) był wybitny XIX-wieczny kompozytor czeski Smetana (którego protego­wał sam Liszt), skrzypkiem i altowiolistą był także Dvofâk. Wszechstronną muzykal­nością odznaczał się również Josef Bohuslav Foerster (1859—1951). Syn organisty i sam organista, działał jako dyrygent i profesor kompozycji w Pradze, Hamburgu i Wiedniu. Autor 5 symfonii, poematów symfonicznych, 2 koncertów skrzypcowych, Koncertu wiolonczelowego, sporej ilości dzieł kameralnych (m. in. 4 kwartetów smycz­kowych), 6 oper, balladowych w nastroju pieśni i wielu kompozycji religijnych (m. in. oratorium Stabat Mater, 4 msze), uważany był za godnego kontynuatora stylu Dvofâka. Żył 92 lata i wykształcił wielu kompozytorów czeskich trzech następnych pokoleń. Był też uzdolnionym malarzem. Uczeń Dvofâka Josef Suk (1874—1935), skrzypek, świetny kameralista, pisał symfonie (// Asrael, 1907), poematy symfoniczne, kwartety smyczkowe i utwory fortepianowe; nadto jest autorem Scherza fantastyczne­go. Uczniem Dvofâka był też Vitëzslav Novâk (1870—1949), przez 31 lat profesor konserwatorium w Pradze. Komponował w stylu neoromantycznym, opierając się na folklorze morawskim i słowackim. Jest autorem oper, baletów, dużej liczby dzieł orkiestrowych, kantaty Burza, kwartetów smyczkowych i pieśni.